Jako rodzice, opiekunowie, nauczyciele, terapeuci towarzyszymy dziecku podczas różnych doświadczeń, gdy wykonuje zadania itp.
Często czujemy potrzebę motywowania dziecka (szczególnie, gdy ma różne trudności) do działania i robimy to kierując uwagę na to, co na zewnątrz („Uda Ci się!”, „Jak zrobisz, będziesz mógł”, itd.). Taka strategia może jednak nie trafiać w potrzeby dziecka. Dzieci z różnymi wyzwaniami często nie mają zbudowanej samoświadomości, nie czują dobrze siebie, swoich odczuć, emocji, potrzeb, nie potrafią więc nimi zarządzać. Słabo czują swoje granice…i siebie. To oczywiści utrudnia budowanie poczucie bezpieczeństwa kluczowe dla rozwoju dziecka.
Dlatego tak ważne jest, gdy opiekun/terapeuta/nauczyciel przy różnych okazjach potrafi tworzyć narrację kierującą uwagę dziecka do wewnątrz. To prosty krok, który ułatwia dziecku wydeptywanie drogi do poczucia bezpieczeństwa, zarządzania sobą, regulowania siebie itp. Jestem ciekawa, czy widzicie to podobnie? A może tworzenie takiej narracji jest dla Was trudne? Jestem bardzo ciekawa Waszych komentarzy!
